Τα αχρείαστα μέτρα του Αλέξη Τσίπρα και η ανύπαρκτη αξιοπιστία

*Γράφει ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος, Δημοσιογράφος – Διευθυντής της εφημερίδας “ΒΡΑΔΥΝΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ”

Η εβδομάδα που πέρασε και αυτή που έρχεται θα είναι πολύ διδακτικές για όλους μας, γιατί θα καταλάβουμε τι μας περιμένει τους επόμενους μήνες μέχρι τις εκλογές.

Δυστυχώς, η επανεμφάνιση του κ. Τσίπρα στην πολιτική σκηνή και ο δημοσκοπικός αέρας της δεύτερης θέσης τον οδήγησαν με το «καλημέρα» σε κινήσεις αμετροέπειας που τον εκθέτουν.

Ο πρώην πρωθυπουργός παρασυρόμενος από τις κυβερνητικές προαναγγελίες για το πακέτο της ΔΕΘ, σκέφτηκε πως τώρα είναι η ώρα να κερδίσει τις εντυπώσεις και να μειώσει ακόμη περισσότερο τη διαφορά που τον χωρίζει από τη Ν.Δ.

Έτσι λοιπόν, ως «ασυμβίβαστος» και «επαναστάτης» που νομίζει ότι είναι, ανέτρεψε τα καθιερωμένα και ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη όπου παρουσίασε το οικονομικό του πρόγραμμα.

Έδωσε και τι δεν έδωσε, στους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους ελευθέρους επαγγελματίες, τους υγειονομικούς. Έταξε τα πάντα στους πάντες, για να καλύψει όσο γίνεται περισσότερες κατηγορίες πολιτών.

Βέβαια, τα στελέχη του αλλά και ο ίδιος, αυτό που σκόπευαν να κάνουν, ήταν, καταρχήν, εντύπωση.

Γι’ αυτό και τις επόμενες ημέρες δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν πώς θα εφαρμοστούν τα μέτρα που εξήγγειλαν.

Ο κάθε ένας έλεγε και τη δική του εκδοχή, και μετά άρχισαν οι διορθωτικές δηλώσεις.

Θα ανοίξουμε τις θυρίδες, όχι δεν θα τις πειράξουμε.

Θα φορολογήσουμε το 1% των πλουσίων, αλλά ακόμη δεν έχουμε βρει από ποιον κατάλογο θα τους βρούμε.

Πρώτα θα εφαρμοστεί το περιουσιολόγιο, και μετά οι πλούσιοι αυτής της χώρας θα προσέλθουν να δηλώσουν τα εισοδήματα που εισπράττουν από τις εταιρίες τους και τα τιμαλφή που κρύβουν στα σπίτια και τις θυρίδες τους.

Οι πανελλαδικές θα καταργηθούν, αλλά θα δούμε πώς θα εισάγονται τα παιδιά στις σχολές υψηλής ζήτησης.

Σημασία έχει τώρα να κερδίσουμε τις εντυπώσεις.

Το επόμενο διάστημα θα ακολουθήσει η ατέρμονη συζήτηση για το πόσο κοστολογούνται τα μέτρα και πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα.

Τι σημασία, όμως, έχουν όλα αυτά; Αφού οι εξαγγελίες του κ. Τσίπρα δεν πρόκειται να εφαρμοστούν.

Ο ίδιος πιστεύει ότι βρίσκεται στο 2014, όταν είχε ρεύμα στην πολιτική ζωή και ήταν εν αναμονή πρωθυπουργός. Τότε που έταζε τα πάντα σε όλους. Αρκεί να κέρδιζε την εξουσία. Και έξι μήνες αργότερα, έκανε τη μεγάλη κυβίστηση.

Εκεί που ήταν να πάρουν αυξήσεις οι συνταξιούχοι και ο βασικός μισθός θα έφτανε τα 750 ευρώ, ήρθε ο Νόμος Κατρούγκαλου, ο πιο σκληρός νόμος, που «έσφαξε» τις συντάξεις και «πάγωσε» τον βασικό μισθό στα 650 ευρώ για πολλά χρόνια.

Θα πει κάποιος τώρα, τελείωσαν τα μνημόνια και είμαστε ελεύθεροι να ακούμε υποσχέσεις και «παχιά» λόγια.

Και έτσι να είναι, ο κ. Τσίπρας δεν είχε κανένα λόγο να κάνει όλη αυτή την παροχολογία για να τον προσέξουν οι ψηφοφόροι.

Το πρόβλημα του κ. Τσίπρα δεν είναι οι παροχές. Είναι η αξιοπιστία. Αυτό είναι που του λείπει.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχάσουν ότι μέχρι το 2019 είχε στα χέρια του την ελληνική Οικονομία και δεν μπόρεσε να τη βάλει μπροστά για να παράξει πλούτο και να δώσει αυξήσεις.

Ήταν εγκλωβισμένος από τις ιδεοληψίες της Αριστεράς και των συντρόφων του, και δεν μπορούσε να πάρει οποιαδήποτε απόφαση που θα έκανε την Οικονομία πιο παραγωγική.

Γι’ αυτό και έχασε τις εκλογές.

Τώρα, δύο τετραετίες μετά, αντί να προσπαθήσει να αποκαταστήσει το έλλειμμα αξιοπιστίας που έχει, προσπαθεί να κερδίσει τους ψηφοφόρους με παροχές, οι οποίες ακούγονται ευχάριστα, αλλά οι περισσότεροι γνωρίζουν πως δεν μπορεί να τις εκπληρώσει.

Το 2015 οι περισσότεροι έλεγαν ότι από όλα αυτά που υπόσχεται, το 1/3 να κάνει, καλά θα είμασταν. Κι όμως, δεν μπόρεσε να κάνει ούτε το 1/3 και έδωσε στην τρόικα όσα δεν είχε φανταστεί ότι θα του ζητήσουν.

Το λάθος που κάνει ο κ. Τσίπρας είναι πως συγκρίνει τον εαυτό του με τον κ. Μητσοτάκη, που εξαγγέλλει και υλοποιεί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα παροχών.

Η διαφορά τους είναι πως ο ένας έχει αξιοπιστία και μπορεί να δίνει παροχές, ενώ ο δεύτερος εξαγγέλλει παροχές, αλλά του λείπει η αξιοπιστία για να τις υλοποιήσει, και γι’ αυτό δεν γίνεται πιστευτός στους πολίτες.

Πρώτα πρέπει να φτιάξει την αξιοπιστία του και μετά να μοιράσει παροχές.

Και δεν είναι το μοναδικό λάθος που κάνει ο επικεφαλής της ΕΛΑΣ.

Δείχνει να μην βλέπει και να υποτιμά τη διαφορετική τακτική που ακολουθεί ο βασικός του αντίπαλος για τη δεύτερη θέση, που είναι το ΠΑΣΟΚ.

Εκεί, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μπορεί σε προσωπικό επίπεδο στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας να κερδίζει τον κ. Ανδρουλάκη, αλλά δεν βλέπει πως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πορεύεται με χαμηλούς τόνους, χωρίς μεγάλες εξαγγελίες, αλλά μόνο τις απολύτως απαραίτητες. Και αυτό, γιατί δεν θέλει να χάσει την όποια αξιοπιστία έχει κερδίσει εδώ και 4 χρόνια τώρα, με την αντιπολιτευτική του τακτική.

Στο ΠΑΣΟΚ έκαναν δέκα και πλέον, χρόνια για να ξεπεράσουν τα προβλήματα αξιοπιστίας που είχαν μετά τα δύο πρώτα μνημόνια. Και τώρα ξέρουν ότι το πιο σημαντικό πράγμα είναι, καταρχήν, να σε πιστεύει ο πολίτης και να σε εμπιστεύεται.