Τα παθήματα να γίνονται μαθήματα

*Γράφει ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος, Δημοσιογράφος – Διευθυντής της εφημερίδας “ΒΡΑΔΥΝΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ”

Άλλο ένα πολύ σκληρό μάθημα πήραμε ως κοινωνία αυτό το καλοκαίρι με τις πυρκαγιές, και μακάρι να μην επαναληφθεί, αν και είναι πολύ δύσκολο. Μάθημα πήραν και αυτοί που έλεγαν ότι είμαστε πλήρως εξοπλισμένοι και δεν μας φοβίζει τίποτα, αλλά και αυτοί που πάντα επενδύουν στην καταστροφή για να «πανηγυρίσουν» ότι στην ψωροκώσταινα δεν υπάρχει ελπίδα. Όλα είναι τελειωμένα.

Η μεγάλη φωτιά στον Κιθαιρώνα, που έφτασε μέχρι το Πόρτο Γερμενό και την Ψάθα, έδειξε για μία ακόμη φορά πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να τα βάλει με τη φύση.

Όσα μέτρα προστασίας και αν πάρει, όσα χρήματα και αν επενδύσει στην πρόληψη, πάντα θα υπάρχει ένας αστάθμητος παράγοντας ο οποίος θα επιδρά και θα φέρνει την καταστροφή. Και στην περίπτωση της φετινής μεγάλης πυρκαγιάς ο αστάθμητος παράγοντας ήταν οι ισχυροί άνεμοι, που δεν επέτρεψαν για 30 ώρες να πετάξουν τα εναέρια μέσα. Από τη στιγμή που ξέφυγε η φωτιά στη Βοιωτία από τα καλώδια μεταφοράς ρεύματος της ανεμογεννήτριας και πήρε διαστάσεις, κανείς δεν μπορούσε να τη σταματήσει.

Τι και αν φέτος είχαμε πιο πολλούς πυροσβέστες, πιο πολλά πτητικά και μεγαλύτερο εξοπλισμό. Οι ισχυροί άνεμοι για τριάντα ώρες κατάφεραν να καθηλώσουν τα εναέρια μέσα, τον πιο καθοριστικό παράγοντα για το σβήσιμο μιας πυρκαγιάς. Ακόμη και τα καινούργια αεροσκάφη να είχαμε παραλάβει, δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν, λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων.

Αν παρατηρήσει κάποιος και κυρίως αν μαθευτεί κάποτε πόσο σκληρή μάχη, μέρα-νύχτα, δώσανε οι επίγειες δυνάμεις για 5 συνεχόμενα 24ωρα, δεν θα μπορέσουν να το πιστέψουν οι πολίτες πως όλη αυτή η μεγάλη προσπάθεια πήγε χαμένη. Και το χειρότερο είναι πως υπάρχουν πολλοί κάτοικοι που έχασαν τα σπίτια τους στο Πόρτο Γερμενό, οι οποίοι πιστεύουν πως οι επίγειες δυνάμεις δεν έκαναν τίποτα, ή έστω τα στοιχειώδη, και τους άφησαν αβοήθητους. Άρα, σε ποιο συμπέρασμα καταλήγουμε; Ότι ο κρατικός μηχανισμός όσο έτοιμος και αν είναι, ποτέ δεν θα είναι επαρκής σε μια πυρκαγιά με αστάθμητους παράγοντες.

Βήματα έχουν γίνει, και μάλιστα πολύ σημαντικά. Δεν είμαστε στην κατάσταση των προηγούμενων ετών, όπως για παράδειγμα την περίοδο που κάηκε το Μάτι και μαζί του κάηκαν 100 άνθρωποι μέσα στα σπίτια τους και τα αυτοκίνητα. Η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω από όλα, ό,τι και να λένε κάποιοι.

Το ότι δεν καίγονται οι άνθρωποι μαζί με τις περιουσίες τους είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα που έχει γίνει. Ίσως το σημαντικότερο. Από εκεί και πέρα, πάντα για λόγους σκοπιμότητας θα υπάρχουν αντιπαραθέσεις. Πάντα η αντιπολίτευση και οι συνδικαλιστές θα πιέζουν για επιπλέον προσλήψεις και μεγαλύτερες προμήθειες εξοπλισμού, και έτσι είναι το σωστό. Η εκάστοτε κυβέρνηση θα πρέπει να νιώθει την πίεση της αντιπολίτευσης για να μεριμνά συνεχώς, ώστε η κατάσταση να βελτιώνεται.

Χώρες με μεγαλύτερες και καλύτερες υποδομές δεν έχουν καταφέρει να λύσουν το μεγάλο πρόβλημα με τις πυρκαγιές. Ας θυμηθούμε τι έγινε φέτος στη Γαλλία και την Ισπανία. Ένα άλλο μάθημα που πρέπει να πάρουν, κυρίως οι πολιτικές δυνάμεις, από αυτές τις μεγάλες καταστροφές είναι πως τις μεγαλόστομες εξαγγελίες όσο είσαι στην αντιπολίτευση τις πληρώνεις όταν έρθεις στην κυβέρνηση και αναλάβεις την ευθύνη της κατάσβεσης. Παλαιότερα, χρόνια ολόκληρα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ αλληλοκατηγορούνταν για τις πυρκαγιές, τους εξοπλισμούς και τις προσλήψεις.

Φτάσαμε στο σημείο να παραδεχτεί υπουργός (Στέφανος Τζουμάκας), ότι, εκτός των άλλων, μια κατηγορία εποχικών υπαλλήλων έβαζε τις φωτιές για να αναγκάζεται η κυβέρνηση να κάνει όλο και περισσότερες προσλήψεις δασοπυροσβεστών. Κάτι ανάλογο αποκαλύφθηκε φέτος και στη Μεσσηνία, όπου παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης έβαζαν φωτιές σε χωράφια και ιδιοκτησίες ανθρώπων οι οποίοι είχαν αρνηθεί να τους παραχωρήσουν τα οικόπεδά τους για να τα εκμεταλλεύονται. Και επί ΣΥΡΙΖΑ ακούστηκαν μεγάλα λόγια, αλλά στο τέλος αποδείχθηκε περίτρανα ότι οι υπεύθυνοι ήταν ανίκανοι να συντονίσουν δύο φωτιές στην Αττική, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες με τους 100 και πλέον, νεκρούς.

Προχθές ανακοινώθηκαν τα μέτρα στήριξης για τους ανθρώπους που έχασαν τις περιουσίες τους. Υπάρχουν αρκετοί που πραγματικά έμειναν στο δρόμο και χρειάζονται τη στήριξη. Μεταξύ των προϋποθέσεων και των μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν από εδώ και στο εξής, είναι και μια βασική λεπτομέρεια που την έχουν όλα τα άλλα σπίτια. Θα πρέπει να είναι ασφαλισμένα για τον κίνδυνο φωτιάς. Ένα σπίτι σε απομακρυσμένο οικισμό, που γύρω γύρω έχει δάσος και δένδρα, δεν νοείται να μην είναι ασφαλισμένο για πυρκαγιά. Πέρα από την αποζημίωση που δίνει το κράτος, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να χρηματοδοτείται η ανακατασκευή των καμένων και από μια ασφαλιστική εταιρία, η οποία θα δίνει ορισμένα από τα χρήματα αποκατάστασης. Έτσι θα γίνεται ευκολότερα και πιο γρήγορα η αποκατάσταση και οι πολίτες δεν θα νιώθουν εγκαταλειμμένοι στη μοίρα τους.