Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός 2026: «Μείνε άνθρωπος σε πείσμα των ανθρώπων»

Μια μουσικοθεατρική καντάτα στον αρχαιολογικό χώρο Αβδήρων

Μια μουσικοθεατρική καντάτα στον αρχαιολογικό χώρο Αβδήρων

Φέτος πραγματοποιείται για έβδομη χρονιά ο θεσμός του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» με κεντρικό θεματικό άξονα που εμπνέεται από τον περίφημο στίχο του Μενάνδρου στον Δύσκολο, «Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ἂν ἄνθρωπος ᾖ» («Πόσο ωραίος –ώριμος– είναι ο άνθρωπος όταν πραγματικά είναι άνθρωπος»), θέτοντας στο επίκεντρο την επιστροφή στον άνθρωπο και τον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση μέσα από τις παραστατικές τέχνες. Το πλούσιο πρόγραμμα της διοργάνωσης περιλαμβάνει 95 εκδηλώσεις μουσικής, θεάτρου, χορού, μουσικού θεάτρου, εικαστικών και περφόρμανς, καθώς και δράσεις για παιδιά και εφήβους, οι οποίες θα παρουσιαστούν σε 94 αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία σε όλη την Ελλάδα, αναδεικνύοντας τους χώρους πολιτισμού ως ζωντανά πεδία καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Στο πλαίσιο αυτό, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ξάνθης φιλοξενεί στον αρχαιολογικό χώρο Αβδήρων τη μουσική παράσταση «Μείνε άνθρωπος σε πείσμα των ανθρώπων», σε ιδέα και δραματουργία της Λένιας Ζαφειροπούλου και της Φανής Βοβώνη. Η παράσταση παραφράζει το γνωστό ρητό του Μενάνδρου «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος», προτείνοντας τη φράση «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος όταν παραμένει άνθρωπος», ακόμη κι όταν γύρω του οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε θηρία ή δαίμονες.

Πρόκειται για μια μουσικοθεατρική καντάτα για ηθοποιό, τραγούδι και οργανικό σύνολο, μια τελετουργική δέηση πάνω στην αντοχή της ανθρώπινης ψυχής απέναντι στη βία και την απανθρωπιά. Με αφετηρία το συγκλονιστικό κείμενο «Άνθρωπος χωρίς πεπρωμένο» του Ίμρε Κέρτες και συνοδοιπόρο τη διαχρονική μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, η παράσταση αναζητά εκείνο το εύθραυστο αλλά ανυπότακτο ίχνος ανθρωπιάς που επιμένει να ανθίζει ακόμη και μέσα στα ερείπια της Ιστορίας. Μέσα από τη συνάντηση λόγου και μουσικής, η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο συλλογικής μνήμης, όπου ο ανθρώπινος πόνος δεν οδηγεί στη σιωπή αλλά στη βαθύτερη κατανόηση του άλλου.

Κάθε άρια, κάθε μουσική φράση και κάθε λέξη γίνονται μια υπενθύμιση ότι ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές, η ελπίδα μπορεί να επιβιώσει ως πράξη αντίστασης. Κείμενο, μουσική και σκηνική πράξη συνυφαίνονται σε μια εμπειρία μνήμης, πένθους, ελπίδας και ενσυναίσθησης, υπενθυμίζοντάς μας πως μόνο αν θυμόμαστε και αναλογιζόμαστε μπορούμε να διαφυλάξουμε το ανθρώπινο πρόσωπό μας.

Συντελεστές