Επιστολή Ευχαριστίας προς το Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης του Γιώργο Φ. Μπατζακίδη

Προς τη Διοίκηση, το Ιατρικό, Νοσηλευτικό και Διοικητικό Προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Ξάνθης. Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,

Προς τη Διοίκηση, το Ιατρικό, Νοσηλευτικό και Διοικητικό Προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Ξάνθης.

Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,

Με την παρούσα επιστολή μου αισθάνομαι την ηθική υποχρέωση, αλλά κυρίως την ανθρώπινη ανάγκη, να εκφράσω δημόσια την ειλικρινή ευγνωμοσύνη μου προς όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου κατά τη διάρκεια της νοσηλείας και της χειρουργικής επέμβασής μου για αποκατάσταση ομφαλοκήλης στο Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης.

Μία χειρουργική επέμβαση, όσο συνηθισμένη ρουτίνα κι αν θεωρείται από την ιατρική επιστήμη, δεν παύει ποτέ να αποτελεί για τον ασθενή μια στιγμή αγωνίας, φόβου και αβεβαιότητας. Κάθε επέμβαση εμπεριέχει κινδύνους και κάθε άνθρωπος που οδηγείται στο χειρουργείο έχει ανάγκη όχι μόνο από ιατρική φροντίδα αλλά και από σεβασμό, κατανόηση και ανθρώπινη παρουσία.

Κατά τη διάρκεια της δικής μου περιπέτειας, ένιωσα κάτι που ομολογώ ότι με συγκίνησε βαθιά: έναν αυθεντικό και έμπρακτο σεβασμό προς τον ασθενή.

Από πού να αρχίσω;

Από τη συμμαθήτριά μου Δρ.Ευδοξία Καμπάκη στην υποδοχή, που με υποδέχθηκε με ευγένεια και χαμόγελο; Από τη νοσηλεύτρια που με καθοδήγησε με υπομονή στα πρώτα βήματα της διαδικασίας; Από την κ.Χρύσα και τον Δρ.Τσαρεκτσή στα Επείγοντα; Από την τραυματιοφορέα Άννα, που μετέτρεψε μια δύσκολη στιγμή σε μια ανθρώπινη εμπειρία; Από τους ανθρώπους του Ακτινολογικού Τμήματος που έκαναν το καθήκον τους με επαγγελματισμό και ευγένεια;

Και πώς να ξεχάσω τη νοσηλεύτρια που με συνόδευσε προς το χειρουργείο και η οποία, λίγα μόλις λεπτά πριν μπω στην αίθουσα της επέμβασης, λειτούργησε σαν ψυχολόγος, προσπαθώντας να με ηρεμήσει με λόγια απλά αλλά ουσιαστικά;

Στο χειρουργείο συνάντησα μια εξαιρετική ομάδα νέων ανθρώπων, με επαγγελματισμό, ευγένεια και αφοσίωση. Τον νοσηλευτή Ερντέμ, την αναισθησιολόγο Δρ.Αλεξιάδου και φυσικά τον χειρουργό μου, τον Δρ.Κουδουνά, καθώς και τους αξιότιμους συνεργάτες του, στους οποίους οφείλω την επιτυχή έκβαση της επέμβασής μου.

Στον θάλαμο της χειρουργικής κλινικής, η συμμαθήτριά μου Βάσω, ο Ηλίας, η κ. Νουράϊ, η Ισαβέλλα, η Δήμητρα, η Σεϊνούρ και όλοι οι υπόλοιποι νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που εργάζονται αδιάκοπα ημέρα και νύχτα, απέδειξαν έμπρακτα ότι η νοσηλευτική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα αλλά λειτούργημα.

Αλήθεια, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει όσα έζησα με τα ίδια μου τα μάτια; Ποιος μπορεί να αρνηθεί την αφοσίωση ανθρώπων που, παρά την κούραση, το φόρτο εργασίας και τις δυσκολίες, συνεχίζουν να υπηρετούν τον (απαιτητικό πολλές φορές) ασθενή με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά; Και τα γράφω αυτά ενώ βρίσκομαι ακόμη στη δεύτερη ημέρα της νοσηλείας μου.

Το Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης, παρά τις γνωστές ελλείψεις προσωπικού, τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζει καθημερινά το δημόσιο σύστημα υγείας, καταφέρνει να στέκεται όρθιο και να προσφέρει υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Και τούτο συμβαίνει γιατί τα νοσοκομεία δεν τα δημιουργούν οι τοίχοι, τα μηχανήματα ή τα κτίρια. Τα νοσοκομεία τα δημιουργούν οι άνθρωποι που εργάζονται μέσα σε αυτά.

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω θερμά τον Διευθυντή της Χειρουργικής Κλινικής, Δρ.Α. Καμπούρη, ο οποίος, παρά το γεγονός ότι βρισκόταν σε άδεια, είχε την καλοσύνη να ανταποκριθεί στις επανειλημμένες τηλεφωνικές μου ενοχλήσεις και να με καθοδηγήσει με υπομονή και ενδιαφέρον.

Και τέλος, επιτρέψτε μου μια προσωπική αναφορά.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μητέρα μου, τη Βίκυ. Παρά τα πενήντα πέντε μου χρόνια, μου υπενθύμισε για άλλη μια φορά πως όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποια θέση κι αν αποκτήσει κανείς στη ζωή του, μάνα είναι μόνο μία.

Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου.

Με ειλικρινή εκτίμηση, σεβασμό και ευγνωμοσύνη,
Γιώργος Φ. Μπατζακίδης
Ιστορικός Ερευνητής
Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης
Ιούνιος 2026

İskeçe Devlet Hastanesi’ne Teşekkür Mektubu.

İskeçe Devlet Hastanesi’nin Sayın Yönetimine, Değerli Hekimlerine, Hemşirelerine ve Tüm Çalışanlarına,

Bu satırları, yalnızca bir teşekkür borcunu yerine getirmek için değil, aynı zamanda derin bir minnettarlık duygusunu ifade etmek için kaleme alıyorum.

Göbek fıtığı ameliyatım vesilesiyle İskeçe Devlet Hastanesi’nde geçirdiğim günler boyunca, dürüstçe söylemeliyim ki, beni en çok etkileyen şey yalnızca aldığım tıbbi hizmet değil her aşamada hissettiğim insanî ilgi, saygı ve samimiyet oldu.

Bir ameliyat, ne kadar rutin kabul edilirse edilsin, hasta için her zaman endişe ve belirsizlik taşır. Her cerrahi müdahalenin belirli riskleri vardır ve ameliyat kapısından giren her insan, yalnızca tedaviye değil, aynı zamanda güvene ve moral desteğine de ihtiyaç duyar.

İşte ben, hastaneye ilk adımımı attığım andan itibaren bunu fazlasıyla hissettim.

Beni güler yüzüyle karşılayan okul arkadaşım Dr.Evdoksia’dan, nazikçe yol gösteren hemşirelere Acil Servis’te görev yapan Hemşire Hrysa’ya ve Dr.Çarekçis’e hasta taşıma görevlisi Anna’ya Radyoloji Bölümü’nde görev yapan tüm çalışanlara kadar herkes görevini yalnızca profesyonelce değil, aynı zamanda büyük bir insanlık duygusuyla yerine getirdi.

Ameliyathaneye götürülmeden hemen önce bana eşlik eden ve birkaç dakika içinde bir psikolog hassasiyetiyle kaygılarımı hafifleten hemşireyi de asla unutmayacağım.

Ameliyathanede ise genç, dinamik ve son derece uyumlu bir ekiple karşılaştım. Erdem, Anestezi Uzmanı Dr.Aleksiadou, beni ameliyat eden Dr.Koudounas ve değerli çalışma arkadaşları, mesleklerine duydukları saygıyı ve sorumluluğu her davranışlarında hissettirdiler.

Cerrahi serviste ise okul arkadaşım Vaso, İlias, İsavela, Dimitra, Nuray ve Seynur Hanım ve adlarını burada tek tek sayamadığım tüm hemşireler ve sağlık çalışanları, gece gündüz demeden hastalarla ilgilenerek sağlık hizmetinin aslında bir meslekten çok bir gönül işi olduğunu gösterdiler.

Şunu samimiyetle soruyorum:

Bütün bunları kendi gözleriyle yaşamış bir insanın anlattıklarını kim inkâr edebilir?

Yoğun çalışma temposuna, personel eksikliğine, yetersiz imkânlara ve her gün karşılaştıkları sayısız zorluğa rağmen, hastalara karşı gösterilen nezaketi, sabrı ve özveriyi kim görmezden gelebilir?

Üstelik bu satırları, hastanedeki ikinci günümde yazıyorum.

İskeçe Devlet Hastanesi, tüm zorluklara rağmen ayakta kalmayı başaran ve halkına onurlu bir şekilde hizmet sunan bir kurumdur. Çünkü bir hastaneyi değerli kılan şey yalnızca binası ya da teknik donanımı değildir. Asıl değer, o kurumun içinde görev yapan insanlardır.

Bu vesileyle Cerrahi Kliniği Direktörü Dr.A.Kampouris’e de ayrıca teşekkür etmek istiyorum. İzinli olmasına rağmen, kendisini defalarca telefonla rahatsız etmeme rağmen sabırla bana yol gösterdi ve desteğini esirgemedi.

Ve son olarak, en özel teşekkürümü anneme etmek istiyorum.

Viki’ye…

Elli beş yaşına gelmiş olsam da bana bir kez daha hatırlattı ki, insan kaç yaşına gelirse gelsin, annesinin sevgisine ve varlığına ihtiyaç duyar.