Γράφει ο Κομνηνός Γεώργιος
Σε κάθε δημοκρατική κοινωνία, η διαμαρτυρία αποτελεί θεμιτό και κατοχυρωμένο δικαίωμα. Όμως η άσκηση ενός δικαιώματος παύει να είναι δημοκρατική, όταν μετατρέπεται σε αυθαιρεσία εις βάρος των δικαιωμάτων των υπολοίπων. Τα πρόσφατα αγροτικά μπλόκα, με κλείσιμο εθνικών οδών, αποκλεισμό τελωνείων και παράλυση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, επαναφέρουν ένα κρίσιμο ερώτημα: πού τελειώνει η διεκδίκηση και πού αρχίζει η παρανομία;
Η ελεύθερη μετακίνηση, η πρόσβαση στην εργασία, στην υγεία και στην καθημερινή ζωή των πολιτών δεν αποτελούν «δευτερεύοντα» δικαιώματα. Είναι θεμελιώδη και αδιαπραγμάτευτα. Όταν μια κοινωνική ομάδα, όποια κι αν είναι αυτή, αποφασίζει μονομερώς να τα καταργήσει για να πιέσει την εκάστοτε κυβέρνηση, τότε δεν μιλάμε για κοινωνικό αγώνα, αλλά για αυταρχική επιβολή της δύναμης των τρακτέρ, εις βάρος των υπολοίπων συμπολιτών τους.
Ηδη από την αρχαιότητα, ο Ισοκράτης είχε προειδοποιήσει για την κατάχρηση της Δημοκρατίας. Τόνιζε πως όταν η ελευθερία μετατρέπεται σε ασυδοσία τότε η Δημοκρατία αυτοαναιρείται. Όταν ομάδες πολιτών θεωρούν ότι μπορούν να παραβιάζουν τον νόμο στο όνομα του «δίκαιου αιτήματός» τους, ανοίγει ο δρόμος για τη ζούγκλα των συμφερόντων και όχι για την κοινωνία του δικαίου.
Ακριβώς αυτό βιώνουμε σήμερα, είτε με Μητσοτάκη, είτε με Τσίπρα είτε με Παπανδρέου: κάθε τάξη που διαθέτει δύναμη, ή δυνατότητα εκβιασμού, επιχειρεί να επιβληθεί στο σύνολο. Αγρότες, εργαζόμενοι, επαγγελματικές ομάδες, λειτουργούν συχνά όχι ως πολίτες ενός κοινού κράτους δικαίου, αλλά ως αντίπαλα στρατόπεδα σε έναν διαρκή κοινωνικό πόλεμο – υποτίθεται «ενάντια στην κυβέρνηση», στην πράξη όμως ενάντια στην ίδια την κοινωνία.
Όλοι θυμόμαστε τις αλήστου μνήμης απεργίες επαγγελματικών εργασιακών ομάδων (ΔΕΗ , ΟΤΕ , ΟΣΕ , ΟΛΥΜΠΙΑΚΉ, ΚΛΠ) που επειδή μπορούσαν να ασκήσουν πίεση στις τότε κυβερνήσεις, κατάφεραν τελικά να γίνουν οι πατρίκιοι των εργαζομένων με μισθούς διπλούς και τρίδιπλους σε σχέση με τους πληβείους εργάτες και υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα.
Στο νέο πολιτικό σύστημα της Δικαιοκρατίας, που προτείνω στο βιβλίο μου « Από τη δημοκρατία της ζούγκλας στη Δικαιοκρατία», τέτοια φαινόμενα δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Όχι επειδή θα καταστέλλονταν αυταρχικά, αλλά επειδή απλούστατα δεν θα ήταν χρειαζούμενα.
Στη Δικαιοκρατία, οι διεκδικήσεις δεν λύνονται με μπλόκα, απεργίες διαρκείας ή καταλήψεις δρόμων, αλλά αποκλειστικά μέσω ενός υποχρεωτικού δικαιοδοτικού – διαιτητικού οργάνου. Στο δικαιοδοτικό αυτό όργανο θα συμμετέχει το κοινωνικό συμβούλιο, που αποτελείται από εκπροσώπους όλων των κοινωνικών επαγγελματικών ομάδων, ειδικούς επιστήμονες σχετικούς με το όποιο θέμα, εκπροσώπους της δικαιοσύνης , και φυσικά από τα αρμόδια μέλη της κυβέρνησης . Κάθε κοινωνική ομάδα θα έχει το δικαίωμα να προσφεύγει, να τεκμηριώνει τις απαιτήσεις της και να λαμβάνει δεσμευτική απόφαση με βάση το δίκαιο και όχι τη δύναμη επιβολής .
Η αυθαίρετη κατάληψη δημόσιων χώρων, οι παράνομες απεργίες που παραλύουν τη χώρα, και κάθε μορφή «πολέμου» μιας τάξης εναντίον των υπολοίπων, θα απαγορεύονται ρητά. Όχι ως φίμωση, αλλά ως προστασία της κοινωνικής ειρήνης και της ισότητας των πολιτών.
Στη Δικαιοκρατία, κανείς δεν έχει περισσότερα δικαιώματα από τους άλλους, ούτε μπορεί να τα επιβάλει διά της βίας ή της ταλαιπωρίας των συμπολιτών του.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι αγρότες –ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα– έχουν δίκαια αιτήματα. Το ερώτημα είναι πώς τα διεκδικούν και σε βάρος ποιων. Μια κοινωνία που επιτρέπει την κατάργηση του δικαίου στο όνομα της πίεσης, σύντομα δεν θα έχει ούτε δικαιοσύνη, ούτε δημοκρατία.
Όπως έλεγε λοιπόν ο αρχαίος πρόγονός μας ο Ισοκράτης, η Δημοκρατία χωρίς όρια και νόμους εκφυλίζεται. Στη “Δικαιοκρατία” μόνο το δίκαιο – και όχι η δύναμη– εγγυαται κοινωνική συνοχή, ελευθερία και πραγματική ισότητα.Κατά πώς επιτάσει το “Κοινωνικό συμβόλαιο” στη βάση του οποίου συστάθηκαν οι ανθρώπινες κοινωνίες.
Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι τα μπλόκα. Είναι ότι δεν έχουμε ακόμη το πολιτικό σύστημα της “ΔΙΚΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ” που να τα καθιστά περιττά.
Για την “Ακαδημία Δικαιοκρατίας”
Κομνηνός Γεώργιος
Δεν υπάρχουν σχόλια