Τελείωσε και επίσημα η σεζόν για την μπασκετική Ακαδημία της Ασπίδας και στην αθλητική χρονιά που πέρασε, μπήκε ακόμα ένα λιθαράκι στην προσ...
Τελείωσε και επίσημα η σεζόν για την μπασκετική Ακαδημία της Ασπίδας και στην αθλητική χρονιά που πέρασε, μπήκε ακόμα ένα λιθαράκι στην προσπάθεια που κάνουν όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με την Ακαδημία. Η προσπάθειά τους για να μάθουν μπάσκετ τα νεαρά παιδία, αλλά και να βελτιώνονται τα λίγο μεγαλύτερα είναι ασταμάτητη, αλλά ο στόχος τους είναι σαφέστατος, πρέπει η περιφέρεια να έχει και να στηρίζεται σε δικά της ταλέντα, αλλά και να δημιουργεί τα επόμενα ινδάλματα της.
Στόχος της ακαδημίας τα τελευταία χρόνια είναι να αναδείξει αυτά τα παιδιά, τα παιδιά της Ξάνθης που αγαπούν το μπάσκετ και να τους δώσουν όλα αυτά τα ερεθίσματα που χρειάζονται για να τα κρατήσουν στον αθλητισμό. Για όλα αυτά μίλησε σε αποκλειστική συνέντευξη ένας άνθρωπος που βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια στον τροχό αυτής της προσπάθειας, ο προπονητής του Παιδικού τμήματος, αλλά και της Ακαδημίας γενικότερα, Κώστας Ιωαννίδης.
Πώς κρίνεις την φετινή χρονιά που τελείωσε για την ομάδα σου;
Κ.Ι.: «Από την φετινή χρονιά μπορώ να πω πως είμαι αρκετά ικανοποιημένος, σχεδόν από όλα τα τμήματά της Ακαδημίας. Στο δικό μου κομμάτι, το Παιδικό που είναι γεννημένοι το 1995-96, πέρασαμε από τον όμιλο (Ξάνθη-Κομοτηνή) και στην συνέχεια τερματίσαμε στην 4η θέση της περιφέρειας ΕΚΑΣΑΜΑΘ. Η γενιά αυτή είχε πιο πολλούς παίκτες μικρότερης ηλικίας και αυτό κάνει ακόμα πιο πετυχημένη την πορεία. Οι μικρότεροι, οι Παμπαίδες που είναι γεννημένοι 1997-98, τερμάτισαν στην 2η θέση, σε ένα τουρνουά που πραγματοποιείται και σ’ αυτήν την περίπτωση υπήρχαν αρκετοί ¨μικροί¨, αυτό όμως που κερδίσανε όλοι οι παίκτες μας, ήταν οι εμπειρίες που αποκόμισαν από τους αγώνες στους οποίους συμμετείχαν».
Γενικά, για την Ασπίδα και την πορεία της τα τελευταία χρόνια;
Κ.Ι.: «Στην Ασπίδα τα τελευταία χρόνια έχουμε αλλάξει όλο τον προγραμματισμό μας, όλα τα σχέδια μας πλέον γίνεται για να έχουμε περισσότερους γηγενείς αθλητές στα μεγάλα τμήματα και να στηριζόμαστε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις. Ήδη το συγκεκριμένο εγχείρημα πάει καλά, βλέπουμε όλο και περισσότερα παιδιά να αγωνίζονται στο Αντρικό και Γυναικείο τμήμα. Στους Άντρες συμμετείχαμε στο Β΄ Τοπικό, με παιδιά που προέρχονται κυρίως από τα φυτώρια και τερματίσαμε στην πρώτη τετράδα. Πολλά από αυτά τα παιδιά τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα και φυσικά κάθε σεζόν που περνάει, μέσα από τα παιχνίδια και τις προπονήσεις βελτιωνόμαστε ακόμα περισσότερο. Στόχος μας είναι τα νέα παιδιά να στελεχώνουν στο 100% τις ομάδες μας. Ήδη έχουμε στα φυτώρια 190 αγόρια και περίπου 60 κορίτσια, συνολικά 250 παιδιά και πολύ ταλέντο».
Για το Γυναικείο τμήμα που εκπροσώπησε την Ξάνθη στην Α2;
Κ.Ι.: «Ήταν μια απόφαση που πήραμε, να ανεβάσουμε την ομάδα στην Α2, χωρίς να έχει τα απαραίτητα εφόδια για να στηριχτεί και να μείνει εκεί, αλλά οι εμπειρίες που θα έπαιρνε αυτή η ομάδα μέσα σ’ αυτήν την χρονιά, τις θεωρήσαμε απαραίτητες. Κουραστήκαμε πολύ, οικονομικά τα πράγματα ήταν κάπως δύσκολα, αλλά αν σέβεσαι την δουλειά σου, πρέπει να το δείχνεις και να την στηρίζεις. Η δουλειά του Καρά Αχμέτ Νεδήμ για όλους μας άξιζε, γι΄ αυτό και δεν πήραμε παίκτες, δώσαμε την ευκαιρία στα κορίτσια να αγωνιστούν. Αν αύριο δημιουργηθεί και άλλη τέτοια ευκαιρία, τότε πάλι το ίδιο θα κάνουμε. Εμείς τον συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας τον έχουμε υιοθετήσει πολύ πριν την οικονομική κρίση, για μας είναι συνειδητή επιλογή. Τώρα τα τελευταία χρόνια βλέπω και άλλες ομάδες να προσπαθούν, από ανάγκη, να το πράξουν».
Γιατί ένα παιδί που θέλει να αθληθεί, να επιλέξει το μπάσκετ;
Κ.Ι.: «Κατά την γνώμη μου ένα παιδί που ξεκινάει τον αθλητισμό καλό θα κάνει να ασχοληθεί με κάποιο ομαδικό άθλημα. Τα ατομικά αθλήματα είναι πολύ δύσκολα και ψυχοφθόρα, δεν χαίρεται το παιδί το παιχνίδι, όλη την ώρα πρέπει να κερδίσει ένα χρονόμετρο ή κάτι ανάλογο. Στα ατομικά αθλήματα, το παιδί έχει όλες αυτές τις ευκαιρίες για να χαρεί το παιχνίδι, να διαμορφώσει χαρακτήρα, να κοινωνικοποιηθεί καλύτερα. Τώρα το μπάσκετ, τονίζει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται ο Έλληνας, σε γενικές γραμμές μας ταιριάζει σαν χώρα».
Τι εμπόδια αντιμετωπίζει ένας προπονητής που ασχολείται με νεαρά παιδιά;
Κ.Ι.: «Πολλά, αλλά αν αγαπάς αυτό που κάνεις τότε όλα λύνονται. Εγώ λατρεύω την δουλειά μου, δεν την αλλάζω, όπως και όλοι όσοι ασχολούνται με την Ασπίδα και κυρίως μου αρέσει να ασχολούμαι με παιδιά γι΄ αυτό και δεν αναλαμβάνω κάποιο αγωνιστικό τμήμα. Καταρχήν σ’ αυτήν την δουλειά πρέπει να είσαι παιδαγωγός, πρέπει πρώτα να είσαι φίλος με τα παιδιά, να ξέρεις καλά τα προβλήματά τους και τις ιδιαιτερότητές του, να κερδίσεις πρώτα την εμπιστοσύνη τους και μετά να είσαι προπονητής. Εγώ θεωρώ ιδανικό να προβληματίζεις το παιδί, να μην του δίνεις μασημένη τροφή, να του δίνεις την ελευθερία να μπορεί να σκεφτεί και να πράττει ανάλογα. Γενικά θέλει λεπτούς χειρισμούς. Για μένα τα παιδιά και μόνο που αφιερώνουν 1-2 ώρες από την μέρα τους για να έρθουν στο γήπεδο και να αθληθούν, αξίζουν συγχαρητήρια. Όταν όλοι οι φίλοι τους, βρίσκονται σε μια καφετέρια ή στο internet, θέλει πολύ ψυχή για να μην παρασυρθείς και να συνεχίσεις στον αθλητισμό. Εγώ πιστεύω ότι ο καλός προπονητής μπορεί και βρίσκει τον τρόπο να κρατήσει τα παιδιά στο χώρο του αθλητισμού».
Τι πρέπει να αλλάξει ώστε στο μέλλον να έχουμε περισσότερους και ποιοτικότερους αθλητές;
Κ.Ι.: «Όταν ένα παιδί φτάνει στην ηλικία των 16-17 ετών, εκεί αλλάζουν όλες οι προτεραιότητές του. Σχεδόν το 90% των αθλητών μας σταματούν το μπάσκετ λόγω τον Πανελληνίων εξετάσεων. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, σ’ αυτές τις ηλικίες δουλεύουν τα παιδιά, σ’ αυτές τις ηλικίες μπαίνουν και οι απαραίτητες βάσεις. Για μένα το εκπαιδευτικό σύστημα βάζει φρένο στον Αθλητισμό γενικότερα. Στα αγωνιστικά τα παιδιά που έχουν μια ‘Α ποιότητα πρέπει να τους δώσουμε περισσότερες ελευθερίες και να μην τους βάζουμε σε συστήματα που δεν μπορούν τα τους προσφέρουν πολλά, μόνο και μόνο για να εκπληρώνονται προσωπικές ματαιοδοξίες».
Ένα σχόλιο για το All Star της περιφέρειας που ολοκληρώθηκε πρόσφατα:
Κ.Ι.: «Το All Star χρειαζόταν αρκετά στην περιφέρεια. Μπορεί να ξεκίνησε από την ιδέα ενός ανθρώπου, αλλά είναι πολύ σπουδαία διοργάνωση. Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο βοηθάει, κάνει όλους αυτούς που πάνω από όλα με τον ρομαντισμό τους προσφέρουν ή πρόσφεραν επί σειρά ετών να νιώσουν καλά. Ακόμα επειδή πάνω από αυτήν την διοργάνωση δεν υπήρχε κάποιος φορέας, δείχνει ότι αν οι σύλλογοι έχουν καλές σχέσεις και είναι ενωμένοι μπορούν να κάνουν πράγματα που θα έχουν καλά αποτελέσματα. Μακάρι αυτό που ζήσαμε να είναι η αρχή ενός νέου ελπιδοφόρου θεσμού».
Για την επιρροή της οικονομικής κρίσης στο χώρο του μπάσκετ;
Κ.Ι.: «Σίγουρα θα έρθουν δύσκολες χρονιές, αλλά παράλληλα και ευκαιρίες. Δεν νομίζω ότι ο γονέας θα σταματήσει το παιδί του από τον αθλητισμό λόγω της κρίσης. Μπορεί να ζοριστεί λίγο παραπάνω, αλλά θα τα καταφέρει. Μακάρι μαζί τους να αντέξουν και οι Ακαδημίες και οι σύλλογοι γενικά. Το μπάσκετ θα συνεχίσει να παίζεται και σε καλύτερες βάσεις από ότι σήμερα, όμως το βάρος πλέον πέφτει κυρίως σ’ αυτούς που διοργανώνουν πράγματα, σε εμάς. Εμείς με κάποιο τρόπο πρέπει να βρούμε την λύση, ώστε να μπορούμε να συμμετέχουμε σε όσες περισσότερες διοργανώσεις γίνεται».
Τέλος, πια είναι η αποζημίωση για έναν προπονητή, για όλες αυτές τις θυσίες;
Κ.Ι.: «Αποζημίωση για μένα είναι ότι μετά από τόσα χρόνια, πέρασαν παιδιά από μένα που πλέον είναι φοιτητές ή έχουν τελειώσει και από εκεί, αλλά ακόμα με παίρνουν τηλέφωνο να βρεθούμε για να πιούμε έναν καφέ. Φυσικά αποζημίωση είναι να βλέπεις κάποιο από τα δικά σου παιδιά να αγωνίζεται σε μεγάλο επίπεδο και όταν τον βλέπεις, να σκέφτεσαι ότι αυτός έχει πάρει κάποια στοιχεία και από σένα. Ακόμα αποζημίωση είναι να μπορώ να κρατήσω ένα παιδί στο γήπεδο, στην κοινωνία γενικά, ο καθένας στο κομμάτι που του αναλογεί φυσικά».
Συντάκτης: Δημήτρης Καρακασίδης
Δεν υπάρχουν σχόλια